Τι κρίμα να χαλούν όλα στο όνομα του εγωισμού! Οι σχέσεις των ανθρώπων σίγουρα δεν είναι φτιαγμένες για την τελειότητα. Πάντα κάποιος δε θα σε καταλαβαίνει, ούτε θα καταλαβαίνεις εσύ τους άλλους. Όλοι είμαστε διαφορετικοί μεταξύ μας. Διαφορετικά (!) θα βαριόμασταν. Είναι και όμορφη αυτή η ανομοιομορφία. Ενδιαφέρουσα. Σε σπρώχνει να μάθεις, σε κάνει να υποχωρείς ή και να θυμώνεις. Πάντα θα μαθαίνεις όμως κάτι καινούριο. Κάπου διάβασα ‘κάθε φορά που πέφτετε, σηκώστε κάτι’. Και έχουν δίκιο.

Είναι κρίμα ένας κακός εγωισμός να σε αφήνει πίσω με το βάρος μιας άλυτης υπόθεσης. Πρέπει να σε τρελαίνει αυτή η κατάσταση. Ακόμα και λάθος να έχεις – που συνήθως δεν είναι μονόπλευρα τα λάθη- χρειάζεται συζήτηση και προσπάθεια για κατανόηση. Δεν πας για εκτέλεση! Απλά επαναπροσδιορίζεις το λάθος και πιθανότατα καταφέρνεις να το διορθώσεις.

Στο τέλος, καλύτερα είναι να θυμώσεις, να μαλώσεις και να βγάλεις όσα σε εμποδίζουν μέσα σου παρά να τα κρατάς και είτε να ξεσπάσεις κάποια στιγμή σαν ηφαίστειο ξεχασμένο από τον χρόνο, είτε να μείνεις απαθής.

Η απάθεια ,λένε, είναι χειρότερη από το μίσος. Και εγώ την μισώ την απάθεια! Καλύτερα λοιπόν, να σε μισήσουν παρά να μην δίνουν δεκάρα για σένα. Αν σε μισήσουν ίσως και να σε έχουν αγαπήσει κάποια στιγμή, με κάποιο τρόπο- προϋποθέτει συναίσθημα το μίσος. Η ΑΠΑΘΕΙΑ είναι ΚΕΝΗ.