Ο Πόλεμος των Tablets

Αν ο Γουέλς ζούσε στις μέρες μας σίγουρα θα αφιέρωνε δύο γραμμές για να περιγράψει την σκληρή μάχη στις εταιρίες καστασκεύης Tablet. Πρώτη σήκωσε το μπαϊράκι η Apple κατασκευάζοντας το γνωστό σε όλους IPad, το οποίο απασχόλησε τους gadgetακηδες και ταρακούνησε τους ανταγωνιστές. Έτσι απέναντι της η Samsung παρέταξε απέναντι της το επίσης γνωστό Galaxy Tab και η Blackberry το νεοφερμένο Playbook.

Οι τρεις εταιρείες έχοντας σαφή γνώση του αντιπάλου του σχεδίαζαν τις άμυνες τους και προετοιμάζαν τις επιθέσεις τους, μέχρι τη στιγή που η Motorola τάραξε  τα νερά και των τριών. Δημιούργησε ένα υπερόπλο με κωδικό όνομα Xoom. Καλά καταλάβετε, το Xoom είναι το νέο tablet που έρχεται να διεκδικήσει και αυτό τα δικά του συμφέροντα στην παγκόσμια αγορά tablet.

Και από τη στιγμή που το Xoom χρησιμοποιεί την τελευταία ολοκαίνουργια έκδοση του Google Adroid, μπορούμε αυτόματα να μιλάμε για τον παγκόσμιο πόλεμο των υπολογιστών παλάμης, έχοντας τους Allies της Adroid και τον Axis της Apple, η οποία μονοπωλεί ως προς το λειτουργικό της.

Το κλίμα μυρίζει μπαρούτι ή καλύτερα επανάσταση αν κρίνουμε από το τηλεοπτικό σποτ της Motorola όπου άνθρωποι ντυμένοι στα άσπρα και φορώντας ακουστικά IPod συμπεριφέρονται σαν κοιμισμένα ρομπότ που είναι ανίκανα να πάρουν δικές τους αποφάσεις. Και εκεί είναι που εμφανίζεται ο πρωταγωνιστής επαναστάτης κρατώντας στα χέρια του το Xoom.

Το σκηνικό και το σενάριο είναι εμπευσμένο από τον Μέγάλο Αδερφό του Όργουελ και το κωμικοτραγικό της υπόθεσης είναι ότι παρόμοιου τύπου διαφήμιση (βασισμένα στα 5λεπτα μίσους που ήταν αναγκασμένοι να συμμετέχουν οι υπήκοοι του Μεγάλου Αδελφού) χρησιμοποίησε πριν από πολλά χρόνια η Apple όταν ήθελε να διαφημίσει τον πρώτο Macintosh υπολογιστή για να πάει κόντρα στην Microsoft.

Ωστόσο, πέρα από τον συγκεκριμένο πόλεμο, η αλήθεια είναι ότι όπως κάποτε ήταν οι ιστοσελίδες, όπως είναι τα smartphones, έτσι σε μερικά χρόνια θα είναι και τα Tablets. Προετοιμαστείτε γιατί μία νέα εποχή ανατέλλει. Καλή ή κακή, θα δείξει…

Αγανάκτηση;

Τι είναι αυτό το καινούριο; Και πόσο καιρό είχαμε να δούμε τόσο ειρηνικές συγκεντρώσεις; Πολύ όμορφη προσπάθεια… Πολύ έξυπνη κίνηση… Φαντάζομαι ότι έχετε ακούσει για τις μεγάλες συγκεντρώεσεις, με τη συμμετοχή πάρα πολλών πολιτών, στις πλατείες και στα πιο χαρακτηριστικά σημεία σε όλη την Ελλάδα. Μάλιστα, την Κυριακή είχαμε "μαζί" μας τους πολίτες όλης της Ευρώπης ( ήταν πανευρωπαϊκό το κάλεσμα…)

Το έζησα κι εγώ… Προσωπική εμπειρία. Η αλήθεια είναι ότι η θέρμη του κόσμου γι' αυτό που γινόταν φαινόταν ήδη από το μετρό. Είχε τόσους ανθρώπους που σχεδόν έπαθα αγοραφοβία! Σκέφτηκαν κι εκείνοι ότι κι εγώ για να ξεκινήσουν: "Είναι μία αρχή, μία ιστορική στιγμή, δεν είναι δυνατό να λείπω"…  Σαν να πάμε για να γκρεμίσουμε το τείχος του Βερολίνου!

Οι φωνές με ξεσήκωσαν. Όμως, μετά μ' έπιασε μια περίεργη θλίψη. Δε θέλω να πω τίποτα για την πρωτοβουλία. Αλλά πάλι, κάποιες σκέψεις περιτρυγυρίζουν το μυαλό μου… Γιατί έπρεπε να φτάσουμε ως εδώ; Γιατί έπρεπε να φτάσουμε στο χείλος του γκρεμού; Γιατί καταντήσαμε να μουτζώνουμε τη Βουλή και να φωνάζουμε να ξεκουμπιστούν οι πολιτικοί μαζί με το μνημόνιο;

Κι έγιναν όλα αυτά… Εμείς, οι απλοί πολίτες, είμαστε άμοιροι ευθυνών; Δεν είμαστε τα ίδια κομματόσκυλα που στηρίζαμε το σύστημα και το βούρκο; Κάνουμε πορείες. Πρέπει να καίμε τα πάντα στο πέρασμά μας, να μας φλομώνουν στα χημικά τα ΜΑΤ, να καίμε ζωντανούς ανθρώπους; Και μετά, ήρθαν οι Ισπανοί και μας πείσμωσαν.. Είπαν το πολύ σωστό: Ησυχία μην ξυπνήσουμε τους Έλληνες! Μόνοι μας δεν μπορούσαμε να τα σκεφτούμε όλα αυτά; Κι ειδοποιηθήκαμε μέσω facebook. Μα, πόσοι πραγματικά έχουν αγανακτήσει; Πόσοι συρρέουν γιατί έχουν πραγματικά αντιληφθεί τι συμβαίνει γύρω μας; Είδα ανθρώπους που ήρθαν πριν ή μετά τον καφέ τους. Ανθρώπους που πέρασαν μετά το γεύμα στο "Grande Bretagne". Άλλους, που ήρθαν γαι χαβαλέ. Άλλους που έλεγαν ότι το κεφάλαιο μας κατέστρεψε, ενώ φορούσαν PRADA. Κυρίες τίγκα στο μπότοξ… Αγανακτήσαμε στην ουσία; Ή απλώς έπρεπε να δώσουμε το παρόν; Το χειρότερο είναι μπορεί και να υποτιμούν την αλήθεια κάποιων που πιστεύουν πραγματικά στο στόχο τους.

Πολύ όμορφα όλα… Σίγα σιγά δραστηριοποιούμαστε. Χρειάζονται κι άλλα. Και πάνω απ'όλα, χρειάζονται ενέργειες! Μη μένουμε μόνο στο ότι κάνουμε κάτι πρωτόγνωρο για τα δεδομένα μας. Πράξεις! Από όλους μας….

 

Κάνε το παλιό νέο!

Μια νέα μόδα γεννιέται κάτω από το μαύρο πέπλο της "κρίσης", η ανταλλαγή ρούχων. Όλοι ξέρουμε πως με κάθε αλλαγή εποχής, διάθεσης αλλά και καιρού τα ρούχα είναι το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο μυαλό να αλλάξουμε.

Πόσα ρούχα έχεις στοιβαγμένα μέσα στα συρτάρια σου που δεν φοράς; Πόσο χώρο πιάνουν; Πόσα χρήματα σπαταλάς κάθε λίγο και λιγάκι για να πάρεις κάτι ακόμα που θα καταλήξει στο σωρό με τα υπόλοιπα; Μετά από όλα αυτά όμως έχουμε τη διάθεση αλλά και την αφέλεια να λέμε ‘’χρειάζομαι’’ όταν πια η ντουλάπα μας κοντεύει να ξεράσει παντελόνια και μπλούζες. Φίλε μου σου έχω τη λύση! Swap ή αλλιώς αντάλλαξέ τα!

Μάζεψε ότι δεν χρειάζεσαι ότι δεν σου αρέσει και μάθε που οργανώνονται τέτοιου είδους παζάρια και αντάλλαξε τα με κάτι άλλο μιας άλλης κοπέλας που θα σου αρέσει. Έτσι ταυτόχρονα ανταλλάσεις κάτι δικό σου παλιό ξεχασμένο και άχρηστο (για σένα) με κάτι άλλο καινούργιο (για σένα πάλι) τελείως ανέξοδα. Μην ντρέπεσαι! Δεν είναι ντροπή! Θα ανταλλάξεις κάτι άχρηστο για σένα που μπορεί να είναι χρήσιμο για τους άλλους! Στο κάτω κάτω καλύτερα θα είναι από να τα πετάξεις στα σκουπίδια! Δες το και από οικολογικής πλευράς είναι κάτι σαν ανακύκλωση! Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε τη σελίδα http://www.swishing.gr/  Δοκίμασε το!

 

Ξέρετε ότι…; Part 6

 

Γενικές γνώσεις…

  • Ένας κεραυνός χτυπά κατά 6 φορές περισσότερο άντρες από ότι γυναίκες!
  • Στις ΗΠΑ κάθε 45 δευτερόλεπτα παίρνει φωτιά ένα σπίτι!
  • Το χαρτί υγείας ανακαλύφθηκε το 1857 από τον Joseph Gayetty!
  • Μια κάμπια έχει κατά μέσο όρο 16 πόδια!
  • Ένας τρυποκάρυδος ραμφίζει 20 φορές το δευτερόλεπτο!
  • Κάθε φορά που γελάμε καταναλώνουμε 3 και 1/2 θερμίδες!
  • Όταν ζητηθεί να πεί κάποιος ένα χρώμα 3 στους 5 λένε κόκκινο!

 Ξέρετε γιατί ανατριχιάζουμε;

Η ερώτηση είναι εντελώς επιστημονική. Γιατί σηκώνονται ξαφνικά οι τρίχες μας;

Για όλα φταίνε οι… ορθωτήρες μύες των τριχών.
Κατάλοιπο του παρελθόντος. Μικρές μυικές ίνες που εξαιτίας κάποιου ερεθίσματος δέχονται μήνυμα, συστέλλονται και τραβούν τους θυλάκους της τρίχας προς τα πάνω. Το εντυπωσιακό είναι ότι αυτό συμβαίνει  ακόμα και σε περιοχές που δεν έχουν τρίχωμα. Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι πρόκειται για κατάλοιπο του παρελθόντος του ανθρώπινου είδους, όταν οι πρόγονοί μας είχαν αυξημένη τριχοφυία. Γιατί δεν ανατριχιάζουμε όλοι οι άνθρωποι για τους ίδιους λόγους; Η ανατριχίλα είναι συνέπεια του ρίγους, δηλαδή της αντίδρασης του σώματός μας στην ξαφνική πτώση της θερμοκρασίας. Ο κάθε άνθρωπος, αισθάνεται ρίγος, από διαφορετικά  ερεθίσματα. Άλλοι αντιδρούν στο κρύο, άλλοι στο φόβο, άλλοι στην συγκίνηση και πολλοί στη θέα ενός ερεθιστικού γυμνού σώματος. Αποτέλεσμα είναι η ανατριχίλα.
Χρησιμεύει σε κάτι η ανατριχίλα; Σύμφωνα με τους ανθρωπολόγους, το ανατρίχιασμα χρησίμευε ως "αμυντικό όπλο" στους πρωτόγονους ανθρώπους αφού τους έκανε να μοιάζουν πιο απειλητικοί κι έτσι να τρομάζουν τους εχθρούς.

  1. Ένα τυπικό κρεβάτι "φιλοξενεί" περίπου 6 δισεκατομμύρια σκόνης. Γενικότερα, το 70% της σκόνης που υπάρχει σ' ένα οποιοδήποτε σπίτι προέρχεται από νεκρά κύτταρα του ανθρώπινου δέρματος.
  2. Η Γη αυξάνει το βάρος της (καθημερινά) κατά 100 τόνους λόγω της πτώσης αστρικής σκόνης στην επιφάνειά της.
  3. Η Βίβλος είναι το βιβλίο που κλέβουν πιο συχνά στην Αμερική.
  4. H ανθρώπινη καρδιά δημιουργεί τόση πίεση στο αίμα που αυτό θα μπορούσε φεύγοντας από την καρδιά να αναπηδήσει σε ύψος 10 μέτρων.
  5. Επειδή οι πατάτες δεν αναφέρονται στη Βίβλο, οι Σκωτσέζοι για πολλούς αιώνες δεν τις έτρωγαν.

 

Τι μεγαλώνει 3 φορές παραπάνω από το κανονικό μέγεθος σε έναν άνδρα όταν βλέπει μια γυναίκα;

Επιστήμονες αναφέρουνπως όταν ο άντρας βλέπει μια γυναίκα που του αρέσει πολύ ακαριαία γίνονται χημικές διεργασίες στον εγκέφαλό του με αποτέλεσμα κάτι στο σώμα του να 'μεγαλώνει' 3 φορές παραπάνω από το κανονικό μέγεθος. Τι είναι αυτό ;

Μα φυσικά …
…. είναι οι κόρες των ματιών του!!!

{Μήπως σκεφτήκατε άλλο όργανο – μέλος του ανθρώπινου σώματος;}

Συνέντευξη από τους Sleepin Pillow

Οι Sleepin Pillow είναι ένα νέο αγαπημένο underground εναλλακτικό συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη, που όπως περιγράφουν τα μέλη του συνδυάζει την Ελληνική και ανατολίτικη παραδοσιακή μουσική με την μοντέρνα psychedelic rock. Το αποτέλεσμα είναι εκρηκτικό και αυτό διαπιστώνεται στο άκουσμα κάθε παλιού και νέου τραγουδιού τους. Με δύο άλμπουμ στο ενεργητικό τους, Amplifier in my heart και Superman's blues, οι sleepin pillow σε προκαλούν να τος ακούσεις με στίχους που σε ταξιδεύουν και μουσική από άλλη διάσταση.

Πότε δημιουργήθηκαν οι Sleepin Pillow;

Tο 2004 οταν ο Nομικ, ο Ρισπα και ο Αισα βρέθηκαν και ξεκίνησαν να δουλεύουν τα πρώτα τραγούδια. 

Πως καταφέρατε και συνδυάσατε μουσικές με τόσο διαφορετικές ρίζες; Ποιες ήταν οι επιρροές σας;

Μας επηρεάζουν οι πάντες και τα πάντα και οι μουσικές απ' όλο τον κόσμο και απ' ολα τα είδη. Είμαστε 6 διαφορετικοί μουσικοί χαρακτήρες, η δουλειά είναι ομαδική κι έτσι όλες μας οι αναφορές φιλτράρονται και αποτυπώνονται με πολύ δουλειά και υπομονή στο δίσκο.

Μουσική και στίχοι: με ποια διαδικασία γράφετε τα τραγούδια σας;

Δεν υπάρχει διαδικασία. Υπάρχουν στίχοι, υπάρχει μουσική, κάτι ξεκινά, το άλλο ακολουθεί. Μια φυσική συνέχεια είναι. Μια αλληλουχία.

Στιχουργικά σε ποια μονοπάτια βαδίζει η μπάντα;

Οι στίχοι είναι της ζωής, της καθημερινότητας, ότι μας κάνει να νιώθουμε το τραγουδάμε. Ότι μας πονά και μας προβληματίζει και μας φοβίζει.

Πότε ξεκινήσατε να γράφετε το καινούριο άλμπουμ; Αντιμετωπίσατε κάποιες δυσκολίες οικονομικές ή μη;

Οικονομικά η μπάντα δε ζει απ' τη μουσική. Αυτό το αποδεχτήκαμε απ' την αρχή και δε μας πειράζει. Έχουμε το στούντιο μας κι εκει πειραματιζόμαστε, προβάρουμε και τελικά γράφουμε. Το supermans blues ολοκληρώθηκε σε 6 μήνες.

Πόση απήχηση έχει η μουσική σας σε μια ελληνική πραγματικότητα που δεν δίνει ευκαιρία σε συγκροτήματα που παίζουν κάτι το διαφορετικό; Η χρήση του αγγλικού στίχου απότελεί εμπόδιο για μεγαλύτερη αναγνώριση στην Ελλάδα;

Είναι αλήθεια ότι ένα γκρουπ με ελληνικό στίχο γίνεται πιο απλά και γρήγορα γνωστό στην Ελλλάδα. ποτέ όμως δε μπήκαμε, κι ούτε ποτέ θα μπούμε σ' αυτό το σκεπτικό. Υπάρχει κόσμος που αγαπάει το γκρουπ, το στηρίζει κι αυτό είναι αρκετό.

Από τότε που ξεκινήσατε, έχει βελτιωθεί η ελληνική μουσική σκηνη; Αν ναι, ποια συγκροτήματα θεωρείτε ότι την έχουν βελτιώσει;

Έχει βελτιωθεί, έχουμε πολλά αγγλόφωνα γκρουπ και καλλιτέχνες με καλύτερα τραγούδια, καλύτερες παραγωγές, καλύτερη σκηνική παρουσία. Το ίντερνετ βοηθάει πολύ. Περιμένω κάποια απ' αυτά τα γκρουπ να κάνουν κάτι καλό έξω κάποτε. Μας αρέσουν οι gad, myexcuse, five star hotel…

Η παρουσία σας στην τηλεόραση σας βοήθησε για μεγαλύτερη προβολή;

Δεν είχαμε καμία ιδιαίτερη παρουσία στην τηλεόραση. Μεμονωμένες εκπομπές σε μικρά κυρίως κανάλια, τα κλιπ μας δεν τα προτιμάνε. Στο Ράδιο Αρβύλα έχουμε βγει 2-3 φορές, εκεί μας είδε λίγο περισσότερος κόσμος. Αυτά. Ως εκεί…

Είστε σε κάποια δισκογραφική ή κυκλοφορείτε τα άλμπουμ σας ανεξάρτητα;

Είμαστε τυπικά ακόμα στη shift records αλλά αυτός ο κύκλος έχει τελειώσει. Είναι νωρίς ακόμα να γνωρίζουμε τα επόμενά μας βήματα σε δισκογραφικό επίπεδο. Η μπάντα θα ξεκινήσει να δουλεύει νέο υλικό απ' το χειμώνα.

Ποια είναι η άποψή σας για τις νέες μορφές διανομής μουσικής; Το ίντερνετ βοηθάει στην διάδοση των όχι και τόσο γνωστών συγκροτημάτων;

Είμαστε με το ίντερνετ και τις ευκαιρίες που μπορεί να δίνει αυτό το μέσο. Αν το χρησιμοποιήσεις και δε σε χρησιμοποιήσει, γιατί όχι…

Τι γνώμη έχετε για την πειρατεία;

Ποια πειρατεία; Η βιομηχανία άλλαξε, cd δεν πουλάει, όλοι κατεβάζουν. Δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει πειρατεία. Οι καλλιτέχνες δίνουν τζάμπα τα τραγούδια τους πλέον. Αυτοί είναι που την πληρώνουν πάντα. Πρώτα τους κατάκλεψαν οι εταιρίες. Τωρα αναγκάζονται να διανέμουν δωρεάν τη μουσική τους μήπως και μαζέψουν κόσμο σε κανένα live.

Πως νιώθετε όταν βρίσκεστε επάνω στη σκηνη; Πως προετοιμάζεστε ψυχολογικά πριν δώσετε ένα live? Έχετε άγχος για το αν θα αρέσετε στον κόσμο;

Άγχος όχι. Ούτε έχουμε κανένα τελετουργικό πριν την εμφάνιση. Αγάπη νιώθουμε, χαρα να επικοινωνήσουμε, να δούμε τον κόσμο που ήρθε να μας ακούσει, να μιλήσουμε μαζί του.

Πως πάει το άλμπουμ από πλευράς απήχησης και πωλήσεις;

Πάει μια χαρά. Ούτε χρυσό περιμένουμε ούτε πλατινένιους. Υπάρχει κόσμος που πραγματικά αγαπάει τη μπάντα. Αυτό μετράει.

Τι διεξόδους έχει κάποιος καλλιτέχνης που εκφράζεται διαφορετικά σε σχέση με το καλλιτεχνικό κατεστημένο; Μπορεί να καταστεί καλλιτεχνικά βιώσιμος στην Ελλάδα;

Εξαρτάται τι θέλεις να κάνεις με τη μουσική. Θες να βγαλεις λεφτά; Κάνε λαϊκά σουξέ. Θες έκφραση; Κάνε ότι γουστάρεις και μην περιμένεις μεγαλεία…

 

Βίκτωρ Auburtin, Οδυσσέας και… Πηνελοπάκι!

…Στο λαμπροφώτιστο υπνοδωμάτιο ο Οδυσσέας άρχισε να μιλάει στην γυναίκα του την Πηνελόπη για τις εικοσάχρονές του περιπέτειες. για την Τροία, για την διαμάχη των βασιλιάδων στο στρατόπεδο. για το ταξίδι της επιστροφής και τα παράξενα της μακρυνής θάλασσας. 

Όμως όταν έφθασε στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, παρατήρησε πως η Πηνελόπη δίπλα του είχε αποκοιμηθεί. Και σκέφτηκε: τράβηξε πολλά σήμερα η καημένη. θα συνεχίσω αύριο. Κι ακούμπησε το κεφάλι του πλάι στο δικό της, πάνω στο πορφυρένιο προσκεφάλι.

[...]

Στο μακρυνό ταξίδι της επιστροφής απ' όλα πιο πολλή χαρά έδινε στον Οδυσσέα το πως θα διηγόταν στη γυναίκα του όλες αυτές τις περιπέτειες και πως εκείνη θα κρεμόταν αχόρταγα απ' τα χείλη του και θα τον διέκοπτε με ερωτήσεις. Όμως γρήγορα κατάλαβε πως δεν ήταν τόσο προσεκτικός ακροατής σαν τους Φαίακες, που δύο μέρες ολάκερες άκουγαν με προσήλωση τη μελωδική του αφήγηση.

Όταν κάποτε της έκανε μια ερώτηση, κατάλαβε πως μπέρδευε τους Λαιστρυγόνες με τους Λωτοφάγους. κι αυτό τον πόναγε, γιατί θυμόταν με ακρίβεια τις εμπειρίες του, που όσο γίνονταν πιο μακρυνές, όλο και πιο πολύ τις αγαπούσε.

Μόνον όταν μιλούσε για τη νύμφη Καλυψώ φαινόταν ν' ακούει προσεκτικότερα. Και το ενδιαφέρον της αυτό τον ερέθιζε κι εξιστορούσε τούτο το κομμάτι της περιπλάνησής του πιο διεξοδικά: το μοναχικό νησί, το θαυμαστό ιερό άλσος, που στα δέντρα του φώλιαζαν τα θαλασσοπούλια, και την ευωδιαστή σπηλιά της θεάς.

- Πόσο καιρό έμεινες σ' αυτην την Καλυψώ; ρώτησε μια φορά.
- Επτά χρόνια, απάντησε αυτός.

Έσκυψε στο εργόχειρό της και τα μάτια της σκοτείνιασαν.

Τον καιρό που έλειπε ο Οδυσσέας, κάθε βράδυ, την ώρα που ανάβουν τα φώτα, άρχιζε στη μεγάλη αίθουσα η γιορτή των μνηστήρων. Και η Πηνελόπη άκουγε που 'φταναν ως το δωμάτιό της ο θόρυβος του συμποσίου, ο ήχος του αυλού και οι χαρούμενες φωνές των αντρών, που της ήταν αφοσιωμένοι.

Μερικές φορές, σκεπασμένη με τον πέπλο, ανέβαινε κρυφά στη στοά που περιέτρεχε ψηλά την αίθουσα και κοίταζε πίσω από έναν στύλο τους άντρες, που κάθονταν σε επίχρυσα καθίσματα: τον θεϊκό Αντίνοο – τα μάτια του ήταν σαν την νύχτα – τον ευγενή μεσόκοπο Ευρύμαχο και τον Μένωνα, που ακόμα ήταν παλικαράκι. Τώρα ο αυλός είχε βουβαθεί και όλα στο σπίτι ακολουθούσαν την κανονική τους πορεία. Όμως, πάντοτε, όταν ερχόταν η ώρα που άναβαν τα φώτα, η βασίλισσα γινόταν ανήσυχη κι έδειχνε να της λείπει αυτός ο ήχος κι αυτές οι μακρυνές φωνές, που όλες τώρα είχαν πεθάνει.

… επτά χρόνια…
- Χθες έλεγες δέκα. έχεις φαίνεται, πει τόσα ψέμματα στα ταξίδια σου, καημένε μου φίλε, που δεν ξέρεις πια να πεις την αλήθεια. Όμως είτε δέκα χρόνια ήταν είτε επτά, ήταν σίγουρα πολύς καιρός και φαίνεται πως καλοπέρασες εκεί. Απάντησε λοιπόν στην ερώτησή μου: τι έκανες τόσο καιρό;

Tώρα έπρεπε να της απαντήσει: Γυναίκα, όλα αυτά τα χρόνια νοσταλγούσα εσένα.  αυτά τα χρόνια καθόμουν στην αμμουδιά του μακρυνού νησιού, κοίταζα πέρα από τη θάλασσα και παρακαλούσα τους θεούς, να μπορέσω να δω μια φορά μονάχα ακόμα τον καπνό του σπιτιού σου. Έτσι έπρεπε να απαντήσει. Βλέποντας όμως πως τα μάτια της τον κοίταζαν παγερά και σκληρά, τα κράτησε μέσα του όλα αυτά. Και ποτέ της δεν έμαθε για τη μεγάλη του νοσταλγία για την πατρίδα. 

[...]

 Χρόνια ολάκερα ο Οδυσσέας είχε μαζί του ένα μικρό γαλάζιο θαλασσινό κογχύλι, απ' το νησί της Καλυψώς. Μια φορά είχε ξαπλώσει εκεί στην αμμουδιά. όπως συχνά, και κοίταζε νοσταλγικά μακριά, πάνω από τα συντριβάνια των κυμάτων, και καθώς έπαιζε το χέρι στου στην άμμο άγγιξε το μικρό κοχύλι. Από τότε το είχε πάντα μαζί του, σαν ανάμνηση της γλυκύτητας εκείνων των στιγμών. …Η Πηνελόπη γρήγορα παρατήρησε το μικρό αντικείμενο και πόσο τ' αγαπούσε.

-Από πού το έχεις αυτό το κογχύλι; τον ρώτησε.
-Το έχω από το νησί της Καλυψώς.
- Τότε καταλαβαίνω γιατί το αγαπάς τόσο πολύ.
Συγκράτησε τα νεύρα του.
- Όχι, είπε, δεν καταλαβαίνεις τίποτε, τα σκέφτεσαι όλα λαθεμένα.
Πέταξε το εργόχειρό της και κίνησε για την πόρτα.

[...]

Ο Οδυσσέας παρατήρησε πόσο κακοδιάθετη έδειχνε εκείνη τη στιγμή και ηρέμησε. Δεν μπορείς να καταλάβεις, είπε, όμως δεν θα αφήσω ν' ατιμαστεί η ιερότητα του πόνου μου.

Τώρα έμενε μέρες ολάκερες κάτω στο ακρογιάλι ανάμεσα στα βράχια. Στις σχέσεις του με τη θάλασσα συνέβη μια αξιοσημείωτη μεταβολή. Αρχικά, μετά την επιστροφή του, δεν ήθελε ούτε να δει τα νερά, που μέσα τους είχε τόσο υποφέρει. Τότε συνήθιζε να λέει, ότι ευτυχισμένος γίνεσαι μόνο στο μέρος που οι άνθρωποι περνάνε για φτιάρι το κουπί που κουβαλάς στον ώμο. Τώρα αγαπούσε και πάλι τη θάλασσα… Εκεί λοιπόν σκεφτόταν: μα πώς άλλαξαν όλα; Εκεί στο νησί νοσταλγούσα την πατρίδα μου και τώρα που έχω την πατρίδα, κάθομαι στην ερημιά της ακροθαλασσιάς ανάμεσα στις σανίδες που 'χει ξεβράσει η παλίρροια και νοσταλγώ την έλλειψη της πατρίδας.
Όμως μέσα του έλαμπαν με μυθική λάμψη όλες οι περιπέτειες των είκοσι χρόνων… 

Το παραπάνω άρθρο-σχόλιο είναι ένα από τα μαύρα… καρότα του Νίκου Δ. Πλατή που φύτρωσαν προσφάτως στο:

www.gatalexiko.gr